TWÓJ KOSZYK

Koszyk jest pusty
 
ksiazka tytuł: OCHRONA PRAW PRACOWNIKA W KODEKSIE KARNYM ZAGADNIENIA TEORETYCZNE I PRAKTYCZNE autor: SEBASTIAN KOWALSKI
DOSTAWA WYŁĄCZNIE NA TERYTORIUM POLSKI

FORMY I KOSZTY DOSTAWY
  • 0,00 zł
  • Od 11,00 zł
  • 15,50 zł
  • 0,00 zł
  • Od 9,90 zł
  • Od 11,00 zł

OCHRONA PRAW PRACOWNIKA W KODEKSIE KARNYM ZAGADNIENIA TEORETYCZNE I PRAKTYCZNE

Wersja papierowa
Wydawnictwo: TNOiK
ISBN: 978-83-7285-753-8
Liczba stron: 392
Oprawa: Miękka
Wydanie: 2014 r.
Język: polski

Dostępność: dostępny
54,90 zł 49,40 zł

Monografia składa się z trzech części. W pierwszej z nich został omówiony status pracownika z punktu widzenia norm zawartych w art. 218 k.k., a więc przede wszystkim z uwzględnieniem karnoprawnych zasad wykładni: prymatu wykładni językowej i zakazu stosowania rozszerzającej wykładni przepisów określających ustawowe znamiona czynu zabronionego. Oprócz statusu pracownika nieodzowne jest wskazanie na źródła praw przysługujących mu w ramach stosunków: pracy i pracowniczego ubezpieczenia społecznego, przedstawienie podstawowych cech różnego rodzaju odpowiedzialności za naruszenie tychże, a następnie określenie przedmiotu prawa karnego pracy i prawa karnego ubezpieczeń społecznych w ramach których ustawodawca penalizuje naruszenie praw pracownika.

Kolejne dwie części rozprawy, poświęcone ustawowym znamionom przestępstwa naruszenia praw pracownika i karaniu za to przestępstwo na gruncie art. 218 k.k., mają dać odpowiedź na pytanie o granice karnoprawnej ingerencji w ochronę praw pracownika wynikających ze stosunku pracy i stosunku ubezpieczenia społecznego. Część druga to analiza ustawowych znamion czynów zabronionych stypizowanych w art. 218 k.k. W części trzeciej, oprócz prześledzenia rodzaju, granic i specyfiki kar i innych środków reakcji karnoprawnej względem sprawców przestępstwa naruszenia praw pracownika, Autor szczególne miejsce poświęcił zagadnieniu realizacji funkcji kompensacyjnej karania.

Rozprawę zamyka podsumowanie przeprowadzonych badań oraz uwagi de lege lata i postulaty de lege ferenda.

SPIS TREŚCI

Wykaz skrótów

Wprowadzenie

CZĘŚĆ PIERWSZA
Zagadnienia ogólne związane z kodeksowym przestępstwem naruszenia praw pracownika (art. 218 ő 1-3 k.k.)

Rozdział I
Kluczowe zagadnienia związane z pracownikiem i jego prawami
(próba uporządkowania pojęć na tle kodeksowego przestępstwa
naruszenia praw pracownika)
1.1. Uwagi o źródłach praw pracownika w ramach stosunku pracy i stosunku ubezpieczenia społecznego
1.2. Status prawny pracownika i status prawny ubezpieczonego
1.2.1. Różne sposoby rozumienia pojęcia "pracownik"
1.3. Konkretny i abstrakcyjny stosunek prawny, stosunek prawny kompetencyjny
1.3.1. Prawa pracownika wynikające ze zbiorowego prawa pracy
1.4. Charakter prawny i struktura stosunku pracy
1.5. Charakter prawny i struktura stosunku pracowniczego ubezpieczenia
społecznego

Rozdział II
Miejsce odpowiedzialności karnoprawnej za naruszenie praw pracownika w systemie prawa
2.1. Ogólnie o odpowiedzialności za naruszenie praw pracownika
2.2. Odpowiedzialność cywilnoprawna pracodawcy
2.3. Odpowiedzialność porządkowa
2.4. Odpowiedzialność administracyjnoprawna
2.5. Odpowiedzialność karnoprawna jako ultima rano
2.5.1. Priorytet odpowiedzialności za wykroczenia przeciwko prawom
pracownika
2.5.2. Komplementarność odpowiedzialności karnej za przestępstwa
przeciwko prawom pracownika
2.6. Zbieg podstaw odpowiedzialności za naruszenie praw pracownika

Rozdział III
Polskie prawo karne pracy
i polskie prawo karne ubezpieczeń społecznych
3.1. Pojęcie i funkcje prawa karnego pracy oraz prawa karnego ubezpieczeń społecznych
3.2. Zarys ewolucji wykorzystania sankcji karnych w polskim prawie pracy i w polskim prawie ubezpieczeń społecznych
3.3. Tendencje kryminalizacyjne w polskim prawie pracy i w polskim
prawie ubezpieczeń społecznych po wejściu w życie kodeksu karnego z 1997 r
3.4. Lokalizacja kodeksowego przestępstwa naruszenia praw pracownika
z art. 218 ő 1-3 k.k. w ramach rozdziału XXVIII k.k
3.5. Aktualna struktura przepisów w art. 218 k.k
3.5.1. Przepis art. 218 ő 3 k.k. dodany nowelą z 13 kwietnia 2007 r.
3.5.2. Problem zgodności art. 218 ő 1 k.k. z Konstytucją RP (wyrok
Trybunału Konstytucyjnego z 18 listopada 2010 r.)
3.5.3. Przepis art. 218 ő la k.k. dodany nowelą z 30 maja 2012 r.
(wykonanie wyroku Trybunału Konstytucyjnego z 18 listopada
2010 r.)
3.5.4. Problem zgodności obecnie obowiązujących przepisów
art. 218 k.k. z konstytucyjną zasadą nullum crimen sine legę
3.5.5. Komplementarność przepisów art. 218 ő 2-3 k.k. względem
art. 218 ő 1 k.k. i później względem art. 218 ő la k.k
3.6. Problem oceny normatywnych granic karania za kodeksowe przestępstwo naruszenia praw pracownika w art. 218 ő 1-3 k.k
3.6.1. Dodatkowe pozakodeksowe środki represyjne
3.6.1.1. Środki związane z nielegalnym zatrudnianiem cudzoziemców (art. 12 ust. 1 u.p.w.p.)
3.6.1.2. Dodatkowa opłata (art. 24 ust. la u.s.u.s.)
3.6.1.3. Wykluczenie z postępowania o udzielenie zamówienia publicznego (art. 24 ust. 1 p.z.p.)

CZĘŚĆ DRUGA
Analiza dogmatyczna ustawowych znamion kodeksowego przestępstwa naruszenia praw pracownika (art. 218 ő 1-3 k.k.)

Rozdział IV
Przepisy art. 218 ő 1-3 k.k. na tle węzłowych zagadnień materialnoprawnych
4.1. Zakres stosowania zasad odpowiedzialności karnej z części ogólnej
kodeksu karnego do przepisów art. 218 ő 1-3 k.k
4.2. Czyn zabroniony
4.3. Społeczna szkodliwość czynu i jej stopień
4.4. Wina
4.5. Zagadnienia okoliczności wyłączających odpowiedzialność karną
4.5.1. Zgoda pracownika jako dysponenta dobrem
4.5.2. Stan wyższej konieczności a tzw. kolizja obowiązków
4.6. Jedność i wielość czynów a oceny karnoprawne na tle przepisów
art. 218 ő 1-3 k.k
4.6.1. Kumulatywny zbieg przepisów ustawy
4.6.1.1. Zbieg wewnętrzny w ramach art. 218 ő 1-3 k.k
4.6.1.2. Zbieg zewnętrzny przepisów art. 218 ő 1-3 k.k.
z pozostałymi przepisami z rozdziału XXVIII k.k.
4.6.1.3. Wybrane zagadnienia zbiegu zewnętrznego przepisów art. 218 ő 1-3 k.k. z innymi przepisami karnymi
4.6.2. Czyn ciągły, ciąg przestępstw
4.6.3. Przestępstwo naruszenia praw pracownika a wykroczenia
4.6.3.1. Przepis art. 218 ő la k.k. a przepisy art. 281 k.p.
lub art. 282 ő 1 k.p
4.6.3.2. Przepisy art. 218 ő 2-3 k.k. a przepis art. 282 ő 2 k.p.
4.6.3.3. Przepis art. 218 ő la k.k. a przepisy art. 98 ust. l
p. 4-5 u.s.u.s

Rozdział V
Bezpośredni przedmiot ochrony
5.1. Konstytucyjne uzasadnienie karnoprawnej ochrony praw pracownika
5.2. Problem relacji "praw osób wykonujących pracę zarobkową" do "praw
pracownika"
5.2.1. Odmienne traktowanie funkcjonariuszy służb zmilitaryzowanych
5.3. Status prawny pracownika w czasie a ochrona jego praw
5.4. Miejsce zatrudnienia pracownika a ochrona jego praw
5.5. Rodzaje praw podlegających ochronie na podstawie art. 218
ő 1-3 k.k
5.5.1. Typowe przykłady praw pracownika wynikających ze stosunku pracy
5.5.1.1. Naruszenie praw pracownika w związku z zaniechaŞ
niem opłacania składek na ubezpieczenie społeczne
5.5.1.2. Mobbing, molestowanie, molestowanie seksualne
5.5.1.3. Naruszenie praw pracownika w związku z zawarciem niektórych umów śmieciowych
5.5.2. Prawa pracownika wynikające ze stosunku ubezpieczenia społecznego
5.5.3. Prawo pracownika przywrócenia do pracy na poprzednich warunkach pracy i płacy (art. 218 ő 2 k.k.)
5.5.4. Prawo pracownika do otrzymania świadczenia przyznanego
orzeczeniem sądu (art. 218 ő 3 k.k.)

Rozdział VI
Ustawowe znamiona strony przedmiotowej
6.1. Wyjątkowo szeroki zakres ustawowych znamion strony przedmiotowej
6.1.1. Swoista technika uproszczonej typizacji blankietowej a funkcja gwarancyjna konstytucyjnej zasady nullum crimen sine lege
6.1.2. Czy każde naruszenie praw pracownika stanowi znamię określające czynność sprawczą?
6 2. "Zachowanie" w ramach czynów zabronionych z art. 218 ő 2-3 k.k.
6.2.1. Sporne problemy z interpretacją wyrażenia czasownikowego
"orzekł właściwy organ"
6.3. Bezskutkowy charakter przestępstwa naruszenia praw pracownika
6.4. Charakter prawny kodeksowego przestępstwa naruszenia praw pracownika
6.4.1. Przestępstwo o jednoczynowo określonym znamieniu
6.4.2. Przestępstwo zbiorowe
6.5. Usiłowanie naruszenia praw pracownika
6.5.1. Problem karalności formy stadialnej usiłowania kodeksowego
przestępstwa naruszenia praw pracownika

Rozdział VII
Ustawowe znamiona określające podmiot
7.1. Ustawowe zmiany w określeniu podmiotu w art. 218 ő 1-3 k.k. z 1997 r.
w porównaniu z określeniem podmiotu w art. 190 d.k.k. z 1969 r.
7.2. Problem koniunkcyjnego ujęcia ustawowych znamion "prawa pracy
i ubezpieczeń społecznych"
7.3. Ustawowe pojęcie "wykonywania czynności" z zakresu prawa pracy
i prawa ubezpieczeń społecznych
7.4. "Wykonywanie czynności z zakresu prawa pracy"
7.4.1. Pracodawcy i ich zdolność do "wykonywania czynności z zakresu prawa pracy"
7.4.2. Podmioty "wykonujące czynności" w imieniu pracodawcy
7.5. Podmioty "wykonujące czynności" z zakresu prawa ubezpieczeń społecznych
7.5.1. Podmioty "wykonujące czynności" w imieniu Zakładu Ubezpieczeń Społecznych
7.5.2. Podmioty "wykonujące czynności" w imieniu otwartych funduszy emerytalnych
7.6. Podmioty współdziałania przestępnego przy przestępstwach indywidualnych (formy zjawiskowe)

Rozdział VIII
Ustawowe znamiona strony podmiotowej
8.1. Umyślność
8.1.1. Przepis art. 218 ő la k.k. - zamiar bezpośredni o szczególnym
zabarwieniu
8.1.2. Przepisy art. 218 ő 2-3 k.k. - zamiar bezpośredni, zamiar
ewentualny
8.1.3. Realizacja zamiaru przestępnego
8.1.3.1. Jako element zakresu kryminalizacji występków
z art. 218 ő 1-3 k.k
8.1.3.2. Jako kryterium rozgraniczenia przestępstwa od wykroczenia naruszenia praw pracownika
8.2. Znaczenie ustawowego znamienia "złośliwości" i problem jej dowodzenia
8.3. Znaczenie ustawowego znamienia "uporczywości" i problem jej dowodzenia
8.4. Kombinacja zachowania "złośliwego" i "uporczywego"

CZĘŚĆ TRZECIA
Analiza zasad karania za kodeksowe przestępstwo naruszenia praw pracownika (art. 218 ő 1-3 k.k.)

Rozdział IX
Ustawowy system kar i środków karnych oraz ich wymiar
9.1. Alternatywny typ sankcji karnych oraz ich rozpiętość (art. 218 ő 1-3 k.k.)
9.2. Wpływ instytucji części ogólnej kodeksu karnego na sankcje karne
za przestępstwa z art. 218 ő 1-3 k.k
9.2.1. Wpływ wysokości górnej granicy ustawowego zagrożenia karnego na pozostałe środki penalne
9.2.2. Ograniczone możliwości stosowania środków karnych
9.2.2.1. Problem stosowania środka karnego zakazu zajmowania określonego stanowiska, wykonywania określonego zawodu lub prowadzenia określonej działalności gospodarczej (art. 41 ő 2 k.k.)
9.2.3. Szeroki zakres środków probacyjnych
9.2.4. Typowe środki ustawowej degresji i progresji karania
9.2.5. Dyrektywy sądowego wymiaru kary z art. 58 ő 1 k.k

Rozdział X
Realizacja funkcji kompensacyjnej w karaniu
za kodeksowe przestępstwo naruszenia praw pracownika
(art. 218 ő 1-3 k.k.)
10.1. O obowiązku naprawienia szkody w ogólności
10.1.1. Prawna możliwość orzeczenia środka karnego obowiązku naprawienia szkody z art. 46 ő 1 k.k. w razie skazania za kodeksowe przestępstwo naruszenia praw pracownika (po noweli z 2007 r.)
10.1.2. Zastępczy charakter środka karnego nawiązki
10.2. Zbieg podstaw odpowiedzialności odszkodowawczej
10.3. Obowiązek naprawienia szkody w przypadku, gdy pracodawca
nie jest sprawcą kodeksowego przestępstwa naruszenia praw pracownika
10.4. Wpływ orzeczenia sądu karnego na obowiązek naprawienia szkody
wyrządzonej pracownikowi w związku z popełnieniem na jego szkodę przestępstwa
10.5. Wykonanie orzeczenia sądu karnego dotyczącego obowiązku naprawienia szkody
10.6. Czy polskie prawo karne właściwie zapewnia realizację roszczeń majątkowych pokrzywdzonego pracownika?

Podsumowanie końcowe
Konkluzje
Uwagi de lege lata
Postulaty de lege ferenda

Zusammenfassung

Wykaz literatury i źródeł prawa
Wykaz literatury prawa karnego
Wykaz literatury prawa pracy i prawa ubezpieczeń społecznych
oraz innych dyscyplin naukowych
Wykaz źródeł prawa
Inne źródła

 

Newsletter

Newsletter
Zapisz Wypisz

Klikając "Zapisz" zgadzasz się na przesyłanie na udostępniony adres e-mail informacji handlowych, tj. zwłaszcza o ofertach, promocjach w formie dedykowanego newslettera.

Płatności

Kanały płatności

Księgarnia Internetowa EKONOMICZNA akceptuje płatności:

  • płatność elektroniczna eCard (karta płatnicza, ePrzelew)
  • za pobraniem - przy odbiorze przesyłki należność pobiera listonosz lub kurier